-
'Huwelijksaanzoek' -
Brief aan Sas
- Tegenslag
-
Freek
- Afzien
- Marijke en Hans
--------------------------------------------------------------------------------------------------------
'Huwelijksaanzoek'
Eric
belt mij op een avond laat, nadat ik niet op zijn bericht op mijn voicemail heb
gereageerd.
"Ik heb een dilemma", begint hij, "ik
weet dat jij volgend jaar graag naar Chili wilt en dat ik het leuk vind om met
je mee te gaan. Ik heb toen gezegd: Neem me maar aan de hand en voer me mee in
jouw droom."
Hij pauzeert even en haalt diep adem. "Ik ben vandaag
gebeld door Wil van Sunita. Je weet dat Marijke en ik vorig jaar bezig geweest
zijn een reis naar Bhutan te organiseren. Toen Marijke bij mij wegging hebben
we de reis gecancelled. Wil vroeg vanochtend of ik nog interesse heb om de reis
volgend jaar te maken. Ik heb gezegd dat ik nog steeds geïnteresserd ben,
maar dat ik inmiddels iemand anders in mijn leven heb om rekening mee te houden."
Mijn
hart klopt inmiddels in mijn keel, want ik voel wel aan wat hij wil gaan vragen.
Rationeel somt hij op: "Er zijn drie mogelijkheden. Een: ik ga alleen.
Twee: je gaat mee en Drie: ik ga niet. Omdat we elkaar pas twee
maanden kennen kan ik niet goed inschatten hoe jij aan je plannen hangt. Hoe groot
de teleurstelling voor jou is als we volgend jaar niet naar Chili gaan, maar naar
Bhutan".
"Eh, optie drie lijkt me uitgesloten!", is het
eerste dat ik aan mijn kant van de lijn stamel. "Ik weet dat Bhutan een van
je twee laatste dromen is, dus ik zal de laatste zijn om je tegen te houden. Optie
één is dus zeker aan de orde. Jij gaat, wat er ook gebeurt! Wat
optie twee betreft: tja. dat hangt van een aantal dingen af, en jij weet precies
welke. Maar liefste, allerliefste Eric, nu moet je even heel goed naar mij luisteren.
Je hebt het al diverse keren zelf gezegd, dat je niet de handigste bent op het
gebied van vrouwen. Dat je daar eigenlijk een beetje een sukkel in bent. Ik laat
dat verder bij jou en ik hoop ook niet dat je verandert, want dat is ook de Eric
Schuijt waar ik op gevallen ben.
Toch wil je nu een lesje "omgaan met vrouwen" geven. Op dit moment hoor je voor mijn voordeur te liggen, op je knieën, met een hele grote bos rode rozen, want voor mij voelt het alsof je me zojuist ten huwelijk hebt gevraagd. Dit is mijn droom die werkelijkheid wordt, en mijn antwoord is: "Ja, ik wil."
--------------------------------------------------------------------------------------------------------Met
mij gaat het heel erg goed. Eigenlijk zo goed dat ik me afvraag wanneer er weer
een dip zal komen, en hoe die er zal uitzien. Maar ik heb nu aanvaard dat het
leven alleen maar mooi kan zijn bij de gratie van de minder mooie kanten.
Eigenlijk weet ik niet zo goed waar ik moet beginnen, vandaar dat dit antwoord
even op zich liet wachten.
Het lijkt erop dat alles waar ik van droom
ineens werkelijkheid wordt.
Een ongelofelijk lieve vent, die me aanbidt,
maar me niet het gevoel van verstikking geeft. Bij wie ik niet op m'n tenen hoef
te lopen, want een enorm trouwe hond. Ik ben niet bang dat hij zomaar bij me weg
zal gaan. En doordat ik daar niet bang voor ben, kan ik eindelijk mezelf blijven
in een liefde.
En reizen hè. Én fietsen.
Ik
heb het initiatief genomen om een lange fietsreis te plannen. Uiteindelijk gaan
we naar een volledig ander deel van de wereld dan ik van plan was. Wilde ik eerst
in m'n uppie een half jaar naar Chili gaan, nu gaan we met z'n tweeën naar
Bhutan en Sikkim. Maar wel 8 wéken. Wat een lef hè voor iemand die
pas anderhalf jaar een eigen winkel heeft! Maar het is tekenend voor hoe wij allebei
in het leven staan.
En als kers op de slagroomtaart worden we gesponsord
door Koga Miyata met twee geweldige trekkingfietsen. Van Vaude krijgen we fietstassen
en kampeerspullen en van Robijns nog meer moois.
Als tegenprestatie moeten
we over deze reis gaan schijven, mooie plaatjes schieten van de toppen van de
Himalaya en vertellen over onze belevenissen. Bepaald geen straf voor mij.
Natuurlijk lift ik wel een beetje mee op de naam die Eric heeft in de Wereldfiets-wereld,
maar ik krijg ruim de kans mezelf neer te zetten. Mezelf in de spotlights te plaatsen
in plaats van dat ik altijd in de schaduw stond.
Kus,
Carla
--------------------------------------------------------------------------------------------------------
Tegenslag
De bedoeling is om in Paro te landen om dan in 16 dagen naar Tashigang in het oosten te fietsen. Daar willen wij Bhutan verlaten bij de Indiase grensovergang Sandrup Jonkhar. Vandaar wilden we door Assam naar Sikkim fietsen.
Vandaag
is er een mail gekomen van Wil. Wegens de onafhankelijkheidsstrijd van de Assam
Liberation Front is de grensovergang bij Sandrup Jonkhar gesloten. Wat nu?
Eric heeft me een mail vanuit de winkel gestuurd om hem vanavond samen goed door
te lezen. Maar de techniek laat het afweten. De mail komt de hele avond niet aan
en het enige dat we kunnen doen is anticiperen over de flarden vage alternatieven
die Wil in haar mail noemde en die Eric zich nog kan herinneren. Wel tot Tashigang
fietsen, maar daarna in twee dagen terug met een busje, dan het land uitvliegen
van Paro naar Calcutta.
Het frustreert mij dat hij de mail niet heeft uitgeprint
en meegenomen. Het frustreert mij dat hij er zo gelaten over doet. Ik wil weten
waarom, hoe, wat, watdan.
Ik
zit vol uur: "Heb je dan niets teruggemaild om te vragen waarom, en of dat
vaker gebeurd, en hoe lang dan, en wat zijn de alternatieven. Terug naar Calcutta
vind ik geen optie."
Eric merkt droog op: "Maar Druk Air vliegt
alleen maar op Calcutta, Katmandu en Bangkok."
"Nou ,dan vind ik
Katmandu nog een betere optie, en dan fietsen we vanaf de zuidgrens van Nepal
naar Sikkim".
Eric
die al in Noord-India heeft gefietst, zegt dat de deelstaat Bihar de armste en
de meest achtergestelde deelstaat van India is. We komen tot de conclusie dat
we Bhutan niet met het vliegtuig willen verlaten, maar dat we vanaf Thimpu fietsend
via de andere grensovergang het land willen verlaten.
"En daar heb ik
dan ook nog wel extra dagen en dus veel geld voor over ook. Dan kunnen we gelijk
over de grens de eerste weg rechts terug de Himalaya weer in.
Maar wat was
jouw idee eigenlijk?"
"Weet je liefste", zegt hij dan, op de typische Eric Schuijt manier: "Ik wil het liever ter plekke bekijken en regelen. Over vier maanden is de situatie misschien weer heel anders. Het heeft niet veel zin er nu al energie in te stoppen. Er kan nog van alles gebeuren. Misschien zijn de fietsen wel doorgestuurd naar Santiago de Chili, wellicht zijn er ook Maoïsten actief in Bhutan. Wat denk je van aardverschuivingen, stakingen of de VS die Bhutan verdenkt van het maken van chemische wapens en het land binnenvalt. Wat er ook gebeurt, we zullen dan moeten improviseren".
Ik sta weer me beide fietsbenen op de grond: "Ja lief, je hebt gelijk. Ik weet dat het zo werkt in dat soort landen, maar het is allemaal zo nieuw voor mij. Ik zal dat los moeten laten, al dat geplan vooraf. Ik weet dat het altijd anders loopt dan je denkt dat het loopt, en dat is nou juist de lol van reizen".
Twee maanden later, als we bij Wil zijn, blijkt dat de grensovergang nog steeds
gesloten is en dat voorlopig ook zal blijven. We beseffen dat we een nieuw reisplan
moeten maken. Het aangedragen voorstel om met een busje terug te hobbelen is voor
Eric onaanvaardbaar. Er zit dus niets anders op dan de hele weg terug te fietsen.
Zoals gezegd betekent elke dag meer in Bhutan een behoorlijke aanslag op de financiële
reserves. Nu maar duimen dat de koelkast en de wasmachine het voorlopig nog even
volhouden.
----------------------------------------------------------------------------------------------------------
Freek
"Freek,
hij schopte naar Freek", hoor ik de eerste man tegen de tweede man zeggen,
die zojuist uit de grijze bolide is gestapt.
"Wat! Schopte die naar
Freek?"
Ik fiets dertig meter achter Eric door de bosrijke omgeving
van de Leusderheide, een hondenuitlaatparadijs. In een flits zie ik voor mij wat
er gebeurd moet zijn. De zwarte bastaard, Freek, springt uit de auto op het moment
dat Eric langs fietst. In zijn enthousiasme snelt hij op Eric af die een hekel
heeft aan blaffende honden die hem achterna rennen. Hij maakt dan altijd een schoppende
beweging. Maar hij raakt ze nooit hoor. Daar is Eric te veel Boeddhist voor. Stel
je voor zeg. Freek zou zomaar de reïncarnatie van Opa Schuijt kunnen zijn.
----------------------------------------------------------------------------------------------------------
Afzien
Ter voorbereiding op het fysieke aspect van deze reis hebben we tussen eind mei en half oktober behoorlijk wat kilometers gefietst. Na aankomst in Bhutan moeten we namelijk meteen flink fietsen. Vanaf het vliegveld zullen we in twaalf dagen via een tiental passen tot een hoogte van 3750 meter klimmen. Tenslotte zullen we afdalen naar 550 meter, waarna we nog 'even' doorfietsen. En dan keren we om en fietsen de hele weg weer terug. We gunnen ons niet de tijd om in de fietsvakantie zelf onze fietsconditie op te bouwen.
Met
dit gegeven hebben we getraind zoals men zich voorbereidt op een marathon. In
de aanloopperiode, de eerste twee maanden, maakten we regelmatig lange tochten.
We trapten op de trajecten Amsterdam - Texel en Amsterdam - Heerenveen en in het
Eifel gebergte in één weekend ruim 200 kilometer weg.
Vanaf
begin augustus, nadat de Koga's gearriveerd waren, deden we iedere woensdagavond
een intervaltraining van 50 à 60 kilometer. De meeste weekenden fietsten
we gemiddeld 250 kilometer per weekend.
We maakten van de nood een deugd
door de tochten te combineren met bezoeken aan vrienden, familie, sponsors en
leveranciers van De Vakantiefietser. Ook de visumaanvraag bij de ambassade van
India in Den Haag en een afspraak met Sunita Nepal Travel in Den Helder grepen
we aan om te trainen.
Op die manier hebben we in twee maanden tijd ruim 2000
kilometer op de teller van de nieuwe Koga's gezet.
Ondanks het plezier dat
we aan de tochten beleefden trok de tijd die het vergde een enorme wissel op ons.
We waren dan ook blij toen de dag van vertrek aanbrak.
Fysiek was het ook
behoorlijk afzien. De zomer van 2004 was in klimatologisch opzicht tegenovergesteld
aan die van 2003. Regelmatig beukten we honderd kilometer tegen regen en straffe
zuidwesten wind in als we bijvoorbeeld van Texel of de Veluwe kwamen.
De laatste
paar weekenden waren echter een genoegen. Met 's nachts temperaturen van rond
het vriespunt, overdag 15 graden en een strakblauwe hemel waanden we ons al een
beetje in Bhutan.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------
Carla
en ik zijn spullen aan het inpakken voor een fietsweekendje. We doen het bij mij
thuis, want ik heb de meeste kampeerspullen. Geconcentreerd sta ik over mijn fietstas
gebogen en, zoals vanouds, ben ik weer eens iets kwijt.
"Hè verdomme,
waar heb ik nou mijn windjack gelaten", mopper ik. "Ik stop toch altijd
de bovenkleding in de rechtervoortas en de onderkleding links? Waarom kan ik het
dan niet vinden!"
Ik word boos op mijzelf. En wat doet een boos kind?
Dat roept de eerste vrouw in zijn leven. Na een jarenlange relatie is Ma Schuijt
door Marijke naar de tweede plaats verdrongen.
Ik roep door de huiskamer:
"Marijke, heb jij ..."
Carla steekt haar hoofd om de deuropening,
"Wat zei je schat?"
Ik schraap mijn keel: "Weet je liefie,
ik noemde je net Marijke. Ik hoop niet dat je het erg vindt. Het voelt voor mij
zo vertrouwd om met jou hier in huis de fietsspullen in te pakken. Ik heb dat
zoveel jaren met Marijke gedaan. Ook al beginnen we samen aan een nieuw leven,
Marijke is nog steeds aanwezig."
Carla drukt zich tegen mij aan: "Weet
je nog toen wij laatst door de stad liepen? Toen zag ik iets leuks en toen noemde
ik jou Hans. Maar je hoorde het gelukkig niet."
We lachen.
"Weet
je, we gaan naar Bhutan en voor mij is één ding zeker. Hans kijkt
mee over jouw schouder en Marijke over de mijne."
Carla knikt bevestigend.
Ik kijk door het raam naar buiten en denk: "Nou, Hans en Marijke ik hoop
dat jullie óók een mooie reis hebben."