Fietsen in Peru, Bolivia en Chili

Cycling in Peru, Bolivia and Chile

Na de Peruviaanse grens rijden wij Bolivia binnen langs de oever van het Titicacameer. We zoeken een hotel in de badplaats Copacabana en lopen de volgende dag een rondje . . . → Read More: Waar is Sint Christoffel?]]> Sint Christoffel is verdwenen! Ik heb hem al zeker een week niet meer gezien. Zonder een woord te zeggen, nee zelfs geen briefje, is hij weggegaan.

Na de Peruviaanse grens rijden wij Bolivia binnen langs de oever van het Titicacameer.
We zoeken een hotel in de badplaats Copacabana en lopen de volgende dag een rondje door de stad. Centraal ligt een grote kathedraal die gewijd is aan de Maagd van Copacabana. Deze knappe meid schept er voldoening in om auto’s, autobussen en vrachtwagens te zegenen voor een goede reis. Geen wonder dat voor de kathedraal een lange rij wagens staat geparkeerd.

Of je nu wel of niet gelovig bent, een zegening kan nooit kwaad. Dus parkeren wij de dag van vertrek onze fietsen voor de poort. In het schip van de kathedraal drukken we bloemenslingers en een felgekleurde kerkklok tegen het beeld van de maagd. Een Carabiniero begeleidt ons naar de achterkant van de kathedraal waar zich een duistere grot bevindt. Daar steken wij een paar kaarsjes aan en we zijn klaar voor vertrek; ons kan niets meer gebeuren.

De slingers draperen we over de bovenbuis en aan de remkabels hang ik de bontgekleurde kerkklok. Zo heeft Sint Christoffel, die al zeker acht jaar vanuit een sleutelhanger vanaf Carla’s stuurtas de wereld bewondert, gezelschap van een gezegende kerkklok.

Vier weken later als we de grens bij Chili overgaan, is Sint Christoffel verdwenen. We zoeken, we speuren de grond af maar hij is in geen pampa of wegen te bekkenen. Waar is hij naartoe? Spoorloos van de aardbodem gevaagd, zonder een teken van leven.

Ik vermoed dat Christoffel niet kon verkroppen dat hij concurrentie van de Maagd van Copacabana kreeg. Stinkend jaloers moet hij geweest zijn. Mentaal gebroken wellicht? Maar volkomen onterecht. In Bolivia zijn we in andere dorpjes en kerken geweest met ieder hun plaatselijke maagd. En die hadden ons ook wel willen zegenen. Is hij er misschien met een van die andere maagden vandoor gegaan?

De sleutelhanger was acht jaar geleden een cadeau van Pepijn. Dus Pepijn, als je nog eens genegen bent om ons weer een cadeau te geven, dan graag weer een nieuwe Sint Christoffel. Eens een Sint altijd een Sint. En bij een maagd moet je maar afwachten hoe lang dat nog zo blijft. Dus weet waar mijn voorkeur ligt.

Eric

Wij hebben besloten om dit stuk met een jeep te doen. In Uyuni zijn heel veel reisbureautjes die de transfer naar San Pedro de Atacama in Chili aanbieden. Helaas gaan er geen busjes meer, waardoor we meer moeten betalen dan vrienden in 2009 deden. Normaal gesproken gaan er namelijk zes toeristen in een . . . → Read More: Lagunes, woestijnen, vulkanen en Aussies]]>

Wij hebben besloten om dit stuk met een jeep te doen. In Uyuni zijn heel veel reisbureautjes die de transfer naar San Pedro de Atacama in Chili aanbieden. Helaas gaan er geen busjes meer, waardoor we meer moeten betalen dan vrienden in 2009 deden. Normaal gesproken gaan er namelijk zes toeristen in een jeep, maar omdat onze fietsen op het dak moeten en de bagage dus achterin, betalen wij voor de twee plaatsen (minus het eten) die het reisbureau mis loopt.

We delen de jeep met een Australisch stel, waarvan wij ons afvragen wat zij hier überhaupt doen, de chauffeur van zestig en zijn zoontje van negen. Het Australische stel spreekt geen woord Spaans, de chauffeur en zijn zoontje geen woord engels. Het reisbureau heeft het Australische stel de reis verkocht met de melding dat wij voldoende Spaans spreken om te vertalen…

We worden opgepikt op het cactuseiland Inca Huasi midden op de zoutvlakte van Uyuni om wederom te overnachten in een hotel van zout.

De volgende dag rijden we over woestijnachtige vlaktes langs talloze kale vulkanen van het ene gekleurde bergmeer naar het andere. Aan het einde van de dag stoppen we bij het mooiste meer van het gebied, Laguna Colorada, letterlijk: Gekleurde Lagune.

‘s Avonds trotseren we de tot orkaankracht aangewakkerde bergwind om de duizenden flamingo’s die in Laguna Colorada foerageren te filmen en te fotograferen.

Carla

Aussies

Op het eiland Inca Huasi maken we kennis met Joe en Stefani. Het Australische stel is in Uyuni in de Landcruiser ingestapt voor een tour van drie dagen naar San Pedro de Atacama in Chili.
We stellen ons aan elkaar voor en ze zijn allervriendelijkst. Joe is niet te beroerd om zijn handen vuil te maken, en met z’n tweetjes binden we de fietsen goed op het dak vast. De chauffeur zegt dit niet te kunnen doen, want hij is te klein om op het dak te kruipen en zijn duim is verwond.

Wij hadden een tour geboekt voor maximaal vier personen en betalen het bedrag voor vier personen. Zo waren wij er zeker van dat er genoeg ruimte in de auto is voor onze tassen. De chauffeur heeft een jongen meegenomen die hij voorin wil zetten tussen de bestuurdersplaats en de passagiersplaats waar ik zit. Nou dat wordt mij wat te krap en te gortig.
In dit soort situaties kan ik in verbazingwekkend goed Spaans uitleggen dat wij toch écht hebben afgesproken dat er niet meer dan twee andere passagiers mee zouden komen. Ik stel voor om de jongen op het eiland achter te laten of hem op de achterbank tussen de fietstassen te parkeren. De chauffeur probeert mij nog te vermurwen en zegt dat het zijn zoontje is die nu vakantie heeft. “Nou dat wordt dan een vakantie op de achterbank,” zeg ik streng.

We vertrekken en een gesprek ontspint zich tussen ons en de twee Australiërs. Het is eigenlijk eenrichtingsverkeer, want ze stellen bijzonder weinig vragen aan ons. Ondertussen houd ik de chauffeur in de gaten. Ik zie hem tijdens de tocht over het Salar de Uyuni wegdommelen waarna de auto naar links of rechts gaat. Ik schud hem wakker.
“Ach, hier maakt het niets uit. Deze zoutvlakte is één grote weg”, verdedigt hij zich.

Als we bij het zouthotel aankomen, zijn Joe en Stefani erg behulpzaam met onze fietstassen. Joe ontmoet een drietal landgenoten en ik zie hem veranderen. Van een wat schuchtere jongen, verandert hij in een ongemanierde, plat Australisch pratende gozer. Ze drinken aardig wat Whisky en redelijk beschonken hoor ik ze later op de avond hun bed in kruipen.

De volgende dag bezoeken we een aantal Lagunes. Joe blijft steeds gewoon in de Landcruiser zitten.
‘s Nacht slapen we in een basic hotel. Als we aankomen, zit het Australische drietal te kaarten en de fles Jack Daniel’s is al half leeg. Joe gaat erbij zitten.
“Fucking nice trip it was today hé mate?”
“Yeah, but I was fucked up after the whole day fucking riding is this fucking car.”
“But it was also fucking nice!”
Ze zetten de housemuziek van hun muziekinstallatie wat harder en wij en de andere gasten gaan een tafel verderop zitten.

Carla en ik lopen in de namiddag naar de Laguna Colorado toe en zien tot onze verbazing honderden, wellicht duizenden, flamingo’s.
Als we terug zijn, zeg ik: “Guys, you should have seen it! Hundreds of flamingoes.”
Verstoord kijken ze mij met hun waterige ogen aan. Een antwoord lallend:
“Hey mate, when I’m home I can fucking Google them on the fucking internet. At home it is warm, here is too fucking cold to get outside.” En hij sluit het af met een harde boer. De anderen vinden het wel leuk en proberen een nog hardere boer te laten. Een is zelfs in staat om te boeren in het ritme van de knoertharde muziek.

Als ze na het eten doorhebben dat wij en de andere toeristen willen gaan slapen, gaan ze de deur uit. Er is verderop nog een hotel en daar gaan ze verder zuipen. Ik heb medelijden met de gaten in dat ander hotel.

Midden in de nacht word ik wakker omdat ze een hels kabaal maken als ze hun bed inkruipen. Ze schreeuwen en bonzen op de deuren.
De volgende ochtend zit ik tegenover Joe en Stefani. Zij schaamt zich en Joe kan geen woord meer uitbrengen.
Ik zeg: “Tot nu stonden vakantievierende Israëliërs bij mij op nummer één van de minst geliefde medetoeristen. Maar sinds gisteravond zijn dat Australiërs in beschonken toestand.”
Carla verzacht mijn kritische standpunt; “Maar als Australiërs niet dronken zijn, zijn ze best wel aardig hoor.”
Joe en Stefani durven mij niet eens in de ogen te kijken, zo schamen ze zich. Maar ach, een volgende keer zal het alcohol zuipen en desinteresse zich vast wel herhalen.

Het zet mij wel aan het denken. Ik vraag mij af waarom ze reizen. Ze zijn niet geïnteresseerd in hun omgeving en blijven volharden in de rituelen die ze thuis ook uitvoeren. Hoogstwaarschijnlijk reizen ze om tegen vrienden te kunnen zeggen dat ze door Zuid-Amerika hebben gereisd.
Ik heb geleerd dat onverwachte ontmoetingen altijd erg leuk zijn, maar dan liever niet met dronken Australiërs.

En ik heb weer geleerd wat het is om een kudde- of een rugzaktoerist te zijn; je laat je met gemotoriseerd vervoer van plek A naar plek B vervoeren. Even uitstappen, kijken naar die ene toeristische attractie, foto’s maken, en dan weer door naar het volgende hoogtepunt uit de Lonely Planet.

Maar ach, is dat ook niet wat Carla en ik doen?

Eric

Vanaf de zoutvlakte van Uyuni tot aan de . . . → Read More: Helden]]> Wij hebben dan de weg van Huari naar Uyuni overleefd, de echte helden die we deze reis tegenkomen zijn Sebastian en Pierre uit Frankrijk, Corsin en Daniela uit Zwitserland en Theo en Maja uit Duitsland. Zij fietsen namelijk door het desolate, maar wonderschone uiterste zuidwesten van Bolivia.

Vanaf de zoutvlakte van Uyuni tot aan de grens met Chili is er geen gewone weg, alleen maar sporen van jeeps. Dat betekent dus dagenlang ploeteren over zoutvlaktes en door woestijnen. Klimmen naar 4.800 meter over keien en zandpaden. Eten en brandstof meenemen voor tien dagen en water voor minimaal drie dagen.

Sebastian en Pierre hebben we ontmoet we in de buurt van La Paz. De andere vier komen we tegen op de zoutvlakte van Uyuni, vlak voor zij aan dit lastige stuk beginnen. We houden hun blog in de gaten om te zien hoe het gegaan is.

Sebastian en Pierre hebben veel informatie over dit traject gehaald van de website: tour.tk

Carla

Het is bijna niet te bevatten dat vele miljoenen jaren geleden de zoutvlakte van Uyuni de bodem van de oceaan was. Tektonische activiteit heeft het tot 3.653 meter boven zeeniveau opgedrukt. Het water is in de loop der jaren verdampt en het zout is achtergebleven. De eilanden die verspreid over de zoutvlakte liggen, waren . . . → Read More: Zout]]>

Het is bijna niet te bevatten dat vele miljoenen jaren geleden de zoutvlakte van Uyuni de bodem van de oceaan was. Tektonische activiteit heeft het tot 3.653 meter boven zeeniveau opgedrukt. Het water is in de loop der jaren verdampt en het zout is achtergebleven. De eilanden die verspreid over de zoutvlakte liggen, waren ooit koraalriffen, getuige het versteende koraal. Duizenden cactussen van honderden jaren oud gedijen er nu welig op.

Fietsen over de zoutvlakte heeft iets surrealistisch. Het is net als in de sneeuw: zonder kompas is het lastig oriënteren.

Omdat het overal wit is zie je bijna geen diepte en kun je niet inschatten hoe ver iets weg is. Dat laatste maakt het uitermate geschikt om grappige foto’s en filmpjes te maken. Hier alvast een voorproefje. De filmpjes volgen later.

De meeste toeristen reizen per jeep over de vlakte en ervaren dit fenomeen hooguit één dag. Omdat wij per fiets reizen doen wij er al twee dagen over om het grootste eiland, midden op de vlakte, te bereiken. Halverwege moeten we dus onze tent op het zout opzetten.

Het wordt een van onze meest bijzondere kampeerplekken ooit. Het is volle maan en de zonsondergang zorgt voor sprookjesachtig licht.

De laagstaande zon werpt schaduwen achter de opstaande randjes van de vijf- en zeshoekige structuren waarin het zout door de natuur is neergelegd, waardoor deze nog beter zichtbaar zijn.

Carla

Net als vorig maar merk ik aan Eric dat hij de reis wat minder spannend vindt dan andere jaren. “Wat kunnen we doen om het voor jou wat spannender te maken”vraag ik hem als we op een ochtend in La Paz aan het ontbijt zitten. “Ongebaande paden, dat maakt het fietsen . . . → Read More: Weg van het asfalt]]> Weg van het asfalt

Net als vorig maar merk ik aan Eric dat hij de reis wat minder spannend vindt dan andere jaren.
“Wat kunnen we doen om het voor jou wat spannender te maken”vraag ik hem als we op een ochtend in La Paz aan het ontbijt zitten.
“Ongebaande paden, dat maakt het fietsen voor mij spannend. We zijn nu een tocht aan het fietsen die al door veel fietsers gedaan is, en dat maakt het minder spannend voor mij”.
“Nou, dan weet ik het goed gemaakt met je. We moeten even goed informeren als we in Oruro zijn of het daar niet te veel geregend heeft de afgelopen tijd. Als de weersverwachting goed is, kunnen we een kortere, vlakkere maar onverharde weg naar Uyuni nemen. De meeste toeristen reizen via Potosí, over de langere, geasfalteerde weg en de hoge passen”.
Ik neem hiermee een risico, want áls het gaat regenen, halen we ons een hoop ellende op de hals.

Bij de VVV van Oruro beamen ze dat het al een tijd heel droog is geweest, en op weeronline.nl zie ik dat de voorspellingen goed zijn voor de komende week. Dus we gaan het avontuur aan.

De weg is niet best. Regelmatig moeten we onze fietsen door zandhopen trekken en worden we zeeziek van de ribbels die ontstaan door het optrekken en afremmen van auto’s. Een dame in een restaurantje weet ons te vertellen dat het de bedoeling is dat over een jaar of twee de weg helemaal geasfalteerd zal zijn, maar wij kunnen dat nauwelijks geloven. De hele 200 kilometer zien we geen enkele activiteit die daarop duidt.

Het blijkt een geweldige goede keuze te zijn. We komen een week lang geen enkele toerist tegen. Daarentegen vele kuddes lama’s en schapen, een wegblokkade, spectaculaire windhozen, en zelfs een gordeldier. Het ene moment spreken we ons ongeloof uit over de droogte en desolaatheid van de oneindig lijkende vlaktes. Het andere moment verbazen we ons over de groene heuvels die ineens na een pas opdoemen. We scheppen water uit een put in een bijna verlaten dorpje en kamperen in droge rivierbeddingen. En de laatste nacht logeren we in een heus hotel gebouwd van zout aan de rand van het zoutmeer van Uyuni.

Kortom fietsvrienden: mocht je plannen hebben om in Bolivia te gaan fietsen: als het even kan neem deze weg dan vóór het asfalt een stuk van de charme weg neemt.

Carla

Lago is het Spaanse woord voor ‘meer’. Nou, wij hebben geen water gezien hoor. Alleen maar luchtspiegelingen, zout en plastic.

We hebben een tip gekregen van een van onze fietsvriendinnen dat langs de spoorbaan van Oruro naar Machacamarca een onverharde weg loopt, dwars door Lago Uru Uru.

Omdat het al een tijd . . . → Read More: Lago Uru Uru]]> Lago Uru Uru

Lago is het Spaanse woord voor ‘meer’. Nou, wij hebben geen water gezien hoor. Alleen maar luchtspiegelingen, zout en plastic.

We hebben een tip gekregen van een van onze fietsvriendinnen dat langs de spoorbaan van Oruro naar Machacamarca een onverharde weg loopt, dwars door Lago Uru Uru.

Omdat het al een tijd lang droog is geweest durven we het wel aan. Lang zien we de heuvel waar Oruro op gebouwd is nog achter ons. Voor ons zien we wat lage stuikjes, kuddes lama’s en weer veel plastic. De drooggevallen bodem van het meer lijkt nu wel een meer van plastic.
Het is het einde van de droge tijd. Voor zover wij kunnen zien is Lago Uru Uru is helemaal opgedroogd. Waar geen plastic ligt is na het verdampen van het water een laagje zout overgebleven. Tussen de rietkragen is het helemaal wit. Het doet mij denken aan de bevroren Ankeveense plassen als ik ga schaatsen.

Het was weer het grootste deel van de dag prachtig weer. Alleen in de middag, als we allang weer op asfalt rijden slaat het om. De lucht betrekt en vóór ons, in de verte, trekt een enorme onweersbui richting het westen. Regelmatig zien we windhozen stof van de Altiplano doen opwaaien. Één keer krijgen we zo’n flinke stofstorm over ons heen.

Carla

De stad Oruro staat bekend om haar carnaval. Maar dat is maar één keer per jaar, in februari. Zonder enkele verwachtingen op dat gebied plannen we daar een rustdag.

Als we Oruro binnenrijden hebben we al gelijk een prettig gevoel bij die plaats. Een goed onderhouden avenue met in de middenberm moderne . . . → Read More: Carnaval in november]]> Carnaval in november

De stad Oruro staat bekend om haar carnaval. Maar dat is maar één keer per jaar, in februari. Zonder enkele verwachtingen op dat gebied plannen we daar een rustdag.

Als we Oruro binnenrijden hebben we al gelijk een prettig gevoel bij die plaats. Een goed onderhouden avenue met in de middenberm moderne carnavaleske beelden lijdt naar het centrum met gezellige nauwe straatjes. Als we op het centrale plein aankomen drinken we een glaasje vers geperst sinaasappelsap bij een van de vele stalletjes. We proeven gelijk een veel gemoedelijkere sfeer als in La Paz, waar het druk, druk, druk is. We worden wel door een aantal mensen gewaarschuwd voor zakkenrollers, dus dat we goed op onze spullen moeten letten.

Als we ’s avonds ergens gegeten hebben, horen we plotseling muziek in de straten. Het blijkt een muziekkorps te zijn met daar achteraan groepen prachtig aangeklede dames die hun rokken wijd laten draaien terwijl ze door de straten dansen op de muziek. Daar weer achter dansen groepen mannen in fantastische carnavalspakken.

Het blijkt een soort van pré-carnaval te zijn. Ze oefenen vast. Erg leuk, want de volgende dag en de dag erna gaat het gewoon door. Er is een grote markt met gerechten uit verschillende regio’s en demonstraties van folkloristische dansgroepen op het plein voor de grote kerk.

Kortom, het is gewoon een beetje carnaval in november in Oruro.

Carla

De klim vanuit de kom van La Paz is zó zwaar dat ik eigenlijk na elf kilometer al helemaal op ben die dag. Gelukkig gaat het daarna een tijdje licht naar beneden, verder over de altiplano, maar ik haal het niet meer in die dag.

Na 60 kilometer komen we bij een wat . . . → Read More: Spookdorp]]> Spookdorp

De klim vanuit de kom van La Paz is zó zwaar dat ik eigenlijk na elf kilometer al helemaal op ben die dag. Gelukkig gaat het daarna een tijdje licht naar beneden, verder over de altiplano, maar ik haal het niet meer in die dag.

Na 60 kilometer komen we bij een wat groter plaatsje dat ook op de kaart staat aangegeven. We vragen of er een hostal of hospedaje is. Tot twee keer toe worden we naar een bepaalde straat verwezen, maar het blijkt dat op die plek geen hostal is, maar een hospital. Helaas dus.

We fietsen nog een kilometer of acht door, maar ik kan eigenlijk niet meer. We hebben geen idee hoe ver de eerstvolgende overnachtingsmogelijkheid is, dus besluiten we om in een dorpje te vragen of we ergens de tent op kunnen zetten.

Op het centrale plein treffen we wat mensen aan bij de waterpomp. “Zouden we hier ergens veilig onze tent op kunnen zetten”, vragen we aan een oudere mevrouw die druk is met emmers water.

“Ik denk dat jullie wel hier op het plein kunnen gaan staan. Het is hier hartstikke veilig. Er zijn maar vier huizen bewoond. Iedereen is dood of naar La Paz vertrokken”.

Voor de zekerheid roept ze haar buurman er nog even bij, maar die beaamt hetgeen ze zei, en dus zetten we onze tent op midden op het centrale plein van het spookdorp Ajoya.

’s Avonds komen de kinderen uit het dorp even kijken wat wij aan het doen zijn. Ze willen allemaal even voelen aan de tent. De honden houden we angstvallig in de gaten, maar gelukkig houden die zich gedeisd nadat Eric ze een keer nat gespoten heeft.

Carla